campá

foto: campanario de torices, cantabria

Pronto vai ir outro detrás, afirma o encargado de tocar a campá coa corda do badalo aínda na man, tocando a morto polo enterro da tarde. E logo?, pregunto. A campá chora, non ves que no seu ton hai un queixido? Sempre foi así, cando se queixa vai outro detrás, non hai de tardar moito tempo en haber outro defunto na aldea. Mireino cun moito de escepticismo e un algo de temor. A anecdota tería pasado ao caixón 1 das lembranzas, subsección 2: curiosidades e tería caído no esquecemento se non fora porque esa campá será a que un día toque por min.

Xa van alá unhas noites desde o último enterro, non sei cánto tempo tardan en caducar as predicións dos campanarios pero por agora chamo tódolos días á familia.

música: chopin

torices

Agachada no val do liébana atópase esta aldeíña, torices. bo sitio para descansar e dar uns paseíños de montaña. a aldea soa a auga correndo, a paxaros, a cencerros e a vento.

música: aquofono. o son da auga

curiosidade

Teño unha curiosidade... apareceu na horta dos meus pais este bichiño que vedes fotografado. Nin meu pai, cos seus sesenta longos e unha vida na aldea o vira nunca, nin meu primo cos seus case cincuenta, nin miña nai, nin eu... Terá o tamaño dunha cuarta da miña man (muller branca, adulta;-), non ten pelo, a pel é semellante á dunha serpe pero sen escamas. Na parte dianteira parece coma un furón, co fuciño botado para adiante, e ao tocalo encóllese sobre si mesma e é coma se a metera para dentro (vese na primeira foto). Na parte de atrás ten un punzón pequeniño, coma se fora unha especie de escorpión. A maneira de desplazarse é coma a dunha ouruga, arrástrase sobre unhas patiñas pequeniñas encolléndose e estirándose. Eu non sei o que é, parece un híbrido de bicho, un tres e en un... ao darlle voltas nunca queda boca arriba (foime imposible fotografalo dese xeito) pois xírase rapidamente (na versión de meu pai tamén é medio gato). Era tal o desconcerto que meu pai non sabía se había que matalo por velenoso ou se alimentalo... decidiu poñelo nun curruncho afastado e de alí marchou el cando lle veu ben. ¿Alguén recoñece a este individuo?

de concerto...

Concerto de marful na Estrada

clube de fans

máis fotiños

madeira ferida

alegría do verán

ENTONCES

Entonces,

en los atardeceres de verano,

el viento

traía desde el campo hasta mi calle

un inestable olor a establo

y a hierba susurrante como un río

que entraba con su canto y con su aroma

en las riberas pálidas del sueño.

Ecos remotos,

sones desprendidos

de aquel rumor,

hilos de una esperanza

poco a poco deshecha,

se apagan dulcemente en la distancia:

ya ayer va susurrante como un río

llevando lo soñado aguas abajo,

hacia la blanca orilla del olvido.

ángel gonzález (para min, o grande)

herba de namorar

herba de namorar (o mellor remedio contra o mal de amores)

Si me está negado el amor, ¿por qué la mañana hace estallar su corazón en cantos, y a qué vienen estos suspiros que el viento del sur derrama entre las hojas que acaban de brotar?

Si me está negado el amor, ¿por qué la medianoche sufre con nostálgico silencio el dolor de los astros?

¿Y por qué este corazón enloquecido arroja temerario su esperanza a ese mar sin orrillas?

R. Tagore. Tránsito

esta vez a música vai de mantras (achegámonos á india, como vedes, que veño de facer algo de ioga e meditación